ในโลกแห่งการเงินระหว่างประเทศ มีประโยคบางประโยคที่ นักการเมืองไม่ควรกล่าวต่อสาธารณะ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในยามที่ประเทศกำลังแบกรับภาระหนี้สินมหาศาล นั่นคือการประกาศท้าทายระบบการเงินโลก ซึ่งปฏิกิริยาจากทั่วโลกในเวลานี้ ตลาดการเงินระดับสากลกำลังทำหน้าที่ ลงโทษและส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรง ต่อแนวคิดนโยบายที่ขาดความรอบคอบทางเศรษฐกิจ
การจะประเมินความรุนแรง ของวิกฤตการณ์ครั้งนี้ สะท้อนได้ดีที่สุดผ่าน ดัชนีชี้วัดทางเศรษฐกิจมหภาค เศรษฐกิจมหภาค ผลสำรวจในตลาดทุน พบว่าอัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลอังกฤษระยะยาว ขยับตัวสูงขึ้นแตะระดับวิกฤต เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับ ประเทศมหาอำนาจอื่นๆ ในยุโรปและอเมริกา สะท้อนถึงต้นทุนทางการเงินที่ห่างกันลิบลับ
ในภาษาทางการเงินนั่นหมายความว่า สหราชอาณาจักร ต้องยอมรับภาระผูกพันทางการเงินที่สูงขึ้น ประเทศอื่นๆ มากกว่าหนึ่งเท่าตัว ในการกู้ยืมเงินจากนักลงทุนสากล สะท้อนถึงวิกฤตศรัทธาที่ นักลงทุนไม่มีความไว้วางใจในนโยบายของรัฐบาล นอกจากนี้เงินตราสกุลปอนด์สเตอร์ลิง ดิ่งลงอย่างรุนแรงเมื่อเทียบกับดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งนับเป็นการลดลงครั้งใหญ่ที่สุด
คำถามสำคัญที่หลายคนสงสัยคือ เหตุใดทัศนคติของผู้นำนโยบาย จึงส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพเศรษฐกิจโลกได้รวดเร็วเพียงนี้ ความจริงเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับ โครงสร้างหนี้สาธารณะ ที่แทบทุกรัฐบาล จำเป็นต้องพึ่งพาการออกพันธบัตร เพื่อนำมาใช้จ่ายในระบบสาธารณูปโภค เมื่อบุคคลที่มีโอกาสบริหารประเทศ แสดงท่าทีละเลยหรือไม่ใส่ใจ ความน่าเชื่อถือทางการคลัง ปฏิกิริยาทางจิตวิทยาย่อมเกิดขึ้นในเชิงลบ พวกเขาย่อมเลือกที่จะเทขายพันธบัตร และผลักดันให้ต้นทุนการกู้ยืมเงินของรัฐบาลพุ่งสูงเป็นประวัติการณ์
เมื่อพิจารณาตัวเลขหนี้สะสม ที่มียอดรวมมูลค่าหลายล้านล้านปอนด์ พบว่าต้นทุนดอกเบี้ยจ่ายในแต่ละปี คิดเป็นตัวเลขที่ใหญ่โตเกินกว่าจะจินตนาการ หากเปรียบเทียบให้เห็นภาพชัดๆ รัฐบาลสหราชอาณาจักรต้องจ่ายเงินออกไป ให้กับเจ้าหนี้ทั่วโลกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในสภาวะทางการเงินที่เปราะบางขนาดนี้ การแสดงทัศนคติที่ขาดความรอบคอบ จึงถือเป็นความเสี่ยงระดับชาติที่อาจนำไปสู่หายนะ
นักเศรษฐศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญ ต่างพากันหยิบยก เหตุการณ์วิกฤตในอดีต ซึ่งเป็นยุคที่ระบบการเงินอังกฤษล่มสลาย ในอดีตที่ผู้นำประเทศ ต้องแบกหน้าไปขอกู้เงินฉุกเฉิน จากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ซึ่งสร้างรอยแผลและความเสื่อมเสีย ทางเศรษฐกิจและการเมืองระดับชาติ
สิ่งที่ทำให้ความเสี่ยงในปัจจุบัน ดูทวีความรุนแรงและน่ากังวลยิ่งกว่าเดิมคือ
บทเรียนในอดีตชี้ชัดแล้วว่า การดำเนินนโยบายตามอารมณ์ทางการเมือง ย่อมนำมาซึ่งความเสียหายที่ประชาชนต้องเป็นผู้แบกรับ
นอกเหนือจากปฏิกิริยาในตลาดตราสารหนี้แล้ว มาจากองค์กรในดัชนี FTSE 100 ที่แสดงความกังวลต่อทิศทางนโยบายรัฐ โดยเฉพาะนโยบายการดึงธุรกิจบริการสาธารณะ กลับมาเป็นของรัฐบาล อันสะท้อนถึงการลดทอนบทบาทของระบบตลาดเสรี
สิ่งที่ทุกฝ่ายหวาดหวั่นมากที่สุดในเวลานี้คือ "ปรากฏการณ์สมองไหลและการย้ายฐานทุน" รวมถึงกลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีและการเงิน เตรียมพร้อมที่จะอพยพฐานภาษีและทรัพย์สิน ออกจากสหราชอาณาจักร หากโครงสร้างทางภาษีและบรรยากาศทางการเมือง ยังคงทวีความผันผวนและไร้ทิศทาง
วิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นในอังกฤษนี้ ถือเป็นกรณีศึกษาในระดับสากล ซึ่งมอบแง่คิดเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญ สำหรับผู้ประกอบการและนักลงทุนทั่วโลกรวมถึงในเอเชีย โดยมี ประเด็นหลักและข้อคิดที่จับต้องได้ดังนี้
ท้ายที่สุดแล้ว เศรษฐกิจโลกกำลังขับเคลื่อนเข้าสู่มิติใหม่ที่ไร้ความปรานี องค์กรหรือประเทศที่ไม่ยอมปรับตัวตามกลไกที่ถูกต้อง ย่อมหลีกเลี่ยงผลกระทบและการลงโทษจากตลาดไม่ได้ คำถามสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าความเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่อยู่ที่ว่าเราจะเลือกฟังคำเตือนและปรับกลยุทธ์ได้ทันท่วงทีหรือไม่ ท่ามกลางพายุเศรษฐกิจมหภาคที่กำลังก่อตัวขึ้นในปัจจุบัน|เพื่อความอยู่รอดอย่างยั่งยืนในโลกการเงินยุคใหม่}